Başım Kimseye Düşmez Şiiri - Ahsar Zerefşan

Yoruldu atım sinemde, yüküm kimseye düşmez
Vuruldu kanadım semâda, ahım kimseye düşmez
Düşeni tekmeleyen çok, tutanı yoktur bu çarşıda
Ben yine dimdik dururum, başım kimseye düşmez

Gözümden akarsa bir gün, içime akar yaşım
Bin kere çatlasa bile sökülmez sinemdeki taşım
Mertliği satan pazarda ben ucuzlamam asla
Kendi cengimi kendim verdim, savaşım kimseye düşmez

Ne kadar gönlüm kırılsa, nazım kimseye düşmez
Telleri kopsa da çalarım, sazım kimseye düşmez
Gece kör, yol çamur, dost dediğin bir gölge
Alnıma ne yazıldıysa, yazım kimseye düşmez

Yarama tuz basan çoktur, kanım kimseye düşmez
Kendi hükmümü kendim veririm, fermanım kimseye düşmez
Kerem gibi yansam da, kül olup savrulsam da
Hakk’a emanet ettim, canım kimseye düşmez

Ferhad gibi deldim kayayı, dağım kimseye düşmez
Hazan vursa da güllerimi, bağım kimseye düşmez
Kurtlar sofrasında büyüdük, kuzu olmadık hiç
Soğusa da yanmayı bilir, ocağım kimseye düşmez

Aç kalırım el açmam, arım kimseye düşmez
Bir kere dedim mi tamam, kararım kimseye düşmez
Hazan da gelse kapıma, kar da yağsa yoluma
Kendi toprağımda açarım, baharım kimseye düşmez

Karanlık olsa da yarın, günüm kimseye düşmez
Gurbet ellerde kalsam da, sürgünüm kimseye düşmez
Mevlâna göçe düğün dedi, korkmadım hiç ecelden
Ölüm de gelse güler giderim, düğünüm kimseye düşmez

Bir kere verdim mi bitti, sözüm kimseye düşmez
Ağlarsa da içime ağlar, gözüm kimseye düşmez
Yusuf kuyuda bekledi, Yakub sabırla bekledi
Ateşimi kendim taşırım, közüm kimseye düşmez

Dosta verdim, düşmana vermem, selamım kimseye düşmez
Sofrada başköşe istemem, makamım kimseye düşmez
Mansur gibi dara çıksam, sırrımı satmam yine
Ne kadar zifir de olsa, akşamım kimseye düşmez

Yerlere serilsem bile, düşüşüm kimseye düşmez
Gözümden yaş akarken bile, gülüşüm kimseye düşmez
Ahsar der ki bu dünya bir han, biz bir gece misafir
Hakk’a bakar gözüm her dem, görüşüm kimseye düşmez

(Ahsar Zerefşan-Başım Kimseye Düşmez/27/08/2024)