Beton duvarlar, çelik pankartlar Elimde bir karton bardak
İçtiğim son sigaranın küllerini Bardağın içine bırakırım sessizce.
Bu kendimi sorgulamamdır, Her sigara tanesi beni yatıştırır; Beynim huzur sanrısı için Serotonin salar.
Serotonin beni sakinleştirir Ama düşünmeden duramam;
Sakinliğin ve hüznün dinginliğinde
“Neden her şey böyle?” derim.
Ama anlayamam, anlamak da istemem Sadece kendi küçük hayatıma üzülürüm; Beton duvarlarda yaşarım,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta