Bamburuklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlıktan bamburuklar geldi,
Işıklardan köşelere sindi,
Hilekarlar milleti kandırdı,
Sahte dille saf kalbi yandırdı.
*
Dost gibi sırttan bıçak atarlar,
Ruhunu beş kuruşa satarlar,
Kalplerinde kinleri yeşerdi,
Masumlara gidip tetik gerdi.
*
Gölgelerin içinde delirdi,
Neşeyi göz yaşına çevirdi,
Kirli planlar dizip tuzak kurdu,
İyiliği ezerek sert vurdu.
*
Samimiyet yoktur lügatında,
Pislik saklı iki suratında,
Savaş açar doğru insanlara,
Kurşun sıkar ulu vicdanlara.
*
Zehir katar güzel aşımıza,
Dert fırlatır temiz çağımıza,
Toplumun hep ahlakını bozar,
Sevgiyi toprak altına tıkar.
*
Fıtratları dolu çirkin riya,
Boğulsunlar battıkları suya,
Uyuyan insanı da soyarlar,
Gönlün neşesine dert oyarlar.
*
Sadık kalma amacı gütmeyen,
Doğru izde asil yol gitmeyen,
İnsanı arkadan akıl çelen,
Kötü hisle hep kalplere gelen.
*
Fesat ateşinde kor harlayan,
Masum cana haksız dert zorlayan,
Gün ışığı vurunca kaçanlar,
Etrafına acıyı saçanlar.
*
Kardeş diye yanaşıp vuranlar,
Merhameti kökünden kıranlar,
Sahte tebessümle sır tutanlar,
Düşeni tekmeleyip yutanlar.
*
Karanlık fikirle taht kuranlar,
Barışı kılıçla hep bozanlar,
Vicdan terazisi bozuk tarttı,
Temiz nehirlere çamur kattı.
*
İyiliğe kinle duvar ördü,
Gören gözlere mil çekip gördü,
Aydınlık diyarı dertle battı,
Adalet yolundan çirkin saptı.
*
Doğruluğa düşman kalkıp coştu,
Zalim ordusunda en baş koştu,
Gölgesine bile pusu attı,
Nefsine taparak çamur sattı.
*
İçindeki kiri gizleyemez,
Pis niyetli temiz izleyemez,
Haset tohumunu eken ferttir,
Güzellik kökünü söken derttir.
*
Rüzgara kapılıp dönen yaprak,
Fırtına kopunca düşen toprak,
İçi başka dışı başka bakar,
Dostluğun mülkünde ateş yakar.
*
Riyakar ruhuyla leke çalar,
Kirli oyunlarla göle dalar,
Işıklı yollara sis bastırır,
Mazlumun sesini sert astırır.
*
Adımlar atarken sinsi yürür,
Karanlık geceyi perde görür,
İnsanlık ağını kemiren pas,
Temiz vicdanları ezen kör yas.
*
Çıkar kapısında aciz bülbül,
Zayıf gördüğüne dikenli gül,
Kötülük saçarken dinlenmezler,
Doğru meclislere eklenmezler.
*
İki yüzlülükte sınır bilmez,
Kara defterinden satır silmez,
Gölgesi sahtedir aslı yoktur,
Zehirli dilleri sivri oktur.