Buraya nasıl bu kadar çabuk alıştım?
Nasıl, nereden, ne zaman… Anlamaya fırsatım olmadan belirdim burada. Beynimin derinliklerinden, izini süremediğim garip bir ağrıyla. Tek hatırladığım o:
Kafamın içinde kıvrılan o ani sancı, bir çarpma, bir patlama gibi...
Ve kendimi burada buldum; sanki varoluşun kıyısında, zamanın ötesinde bir yerde.
Şaşkınlık kısa sürede sindi, geçti kapımdan, korkum bu kadar sürebildi sadece.
Ama nasıl bu kadar kısa sürüp buralara kadar yürüdüm ben?
Bakakalırım giden geminin ardından;
Atamam kendimi denize, dünya güzel;
Serde erkeklik var, ağlayamam.
Devamını Oku
Atamam kendimi denize, dünya güzel;
Serde erkeklik var, ağlayamam.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta