Geceye mıh gibi saplanan,
Ayrılığın asık suratlı yüzünü gördüm.
Şimdi sokaklarda bir ölüm sessizliği,
Sinesine çekilmiş kırık duvarlar arasında,
Kirli pencere arkalarında,
Ayın mahzun çehresine şahitlik ediyorum.
...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta