Yüzün güler şu cemre düşünce,
Kış bitince, bahara çalar çünkü gönül,
Yâr sevince, anılar ne hoş olur,
Bal şerbeti damlar sanki diline,
Dertler de vız gelir, tırıs gider.
Bir zaman, zora koşar felek sanki ruhunu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yüreğim üşür güneşte bile,
Eğer canan soğuksa güne,
Ne baharı bilir, ne kışı, ne de yazı,
Çatık bakarsa yârin yüze,
Devran sana dönmez olur.
Kutlarım,kaleminize yüreğinize sağlık,
Yüzüm gülmüştü ilk cemre düşünce,
Çünkü bahar gelir kış bitince,
Heyhat! Hayat bu ya; iç çekince
Neden sonra anlıyorsun;
Bir kış var bahar içinde.
Baharı, yazı iyi yaşamaya bakmalı. Yüreğinize sağlık.
Tebrikler Orhan bey, yüreğinizden ne güzel sözler dökülmüş.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta