Bahar Faslı Şiiri - Kasım Kobakçı

Kış mevsimi bitti, yeşil süsler kapladı kırları,
Tomurcuklar patlayarak, sundu taze goncaları.
*
Bahar yeli ılık ılık eserken, yüzlere çarpar,
Pınarlardan akan sular, serinletir ovaları.
*
Güneş parlak ışığını vurunca, yüksek tepeden,
Karlar eriyip, coşturur nehirleri pınarları.
*
Kuş sürüleri uçuşur, mavi gökyüzü içinde,
Şarkılar söyleyerek anarlar, ulu ormanları.
*
Papatyalar sümbüllerle yarışır, inci misali,
Tarla boyu renklendirir, uçsuz bucaksız dağları.
*
Çiftçiler tohum serpiyor, umutla kara toprağa,
Ekin biçme zamanında, gözlerler şu bulutları.
*
Çoban kavalı çalarken, sürüler yaylaya çıkar,
Kuzular meleyişlerle, doldurur geniş yolları.
*
Akşamüstü rüzgar eser, serinlik kaplar etrafı,
Ağaç yaprakları titrer, işitiriz çalgıları.
*
Yaban gülleri kokusu yayılır, engin vadiye,
Arılar, bal peteğine taşır tatlı şıraları.
*
Gece çökünce, yıldızlar parıldar sonsuz uzayda,
Ay ışığı aydınlatır, kuytu karanlık suları.
*
Böcek sesleri duyulur, sessizlik çöken ormanda,
Baykuş ötüşü, inletip kaldırır uyuyanları.
*
Sabah olunca, tan yeri kızarır doğu ufkunda,
Güneş tekrar ısıtacak, buz tutan soğuk damları.
*
İnsanlar şükran duyarak, seyreder güzel denizi,
Balıkçılar ağ atarak, yakalar büyük avları.
*
Çocuklar neşeyle koşar, sokakta oyun oynarlar,
Yaşlı adamlar, anlatır geçmişteki anıları.
*
Tabiat uykudan kalktı, canlandı sonsuz kudretle,
Yaratıcının fırçası, çizmiştir şu diyarları.
*
Destanım bitiyor şimdi, saygılar sunarım size,
Hatırlayın kardeşlerim, okuyun şu mısraları.
*
Bu fani ozan, coşarak anlattı bahar faslını,
Dinleyen yarenler, bulsun yürekteki sevdaları.