Bahar Başlarken Şiiri - Mustafa Elbir

Dağların karlı başı henüz çekilmeden,
Sürgü’nün toprağına bir uyanış düşer.
Kışın sessizliğe bürünen ağaçlar,
Bir sabah aniden al yeşile bürünür.

Takaz’ın bağrından kopup gelen o kaynak suyu,
Buz gibidir lakin yüreği ısıtır.
Köpüre köpüre dökülür kanallara,
Geçtiği her bahçeye baharın müjdesini taşır.
Söğütler başını eğer suya doğru,
Sanki aylardır bu kavuşmayı bekler gibi.

Bir yanda düzlüğe yayılan soğuk rüzgâr,
Bir yanda güneşe durmuş kayısı dalları...
Köylü tarlanın başına varır,
Toprağa basarken adımı yumuşar.
"Bismillah" der, kazmayı vurur yere;
Çünkü bilir ki Sürgü’de bahar,
Sadece mevsim değil, yeniden doğuş demektir.

Yolun düşerse bir akşamüstü buraya,
Suyun kenarında oturup bir soluk al.
Ne şehir kalır aklında ne bir karmaşa;
Su akar, rüzgâr eser,
Toprak sen söylemeden derdini anlar.