Bahane Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Zamansız gel, vur kapıma;
kapı zaten sana kilitli değil.

Evi toplamam, yatağı düzeltmem;
gördüğün her dağınıklık,
seni beklerken biriktirdiğim vakit.

Bir bahane yeter, doğru olması gerekmez:
ayakkabılarını unut yeter ki,
adımların bir sebebe muhtaç kalmasın.

Saçından birkaç tel düşsün göğsüme,
uyuya kal, sesin yastığa sinsin;
nefesin bu odanın tek saati olsun.

Alarmı sen kur,
vakit artık ellerinde.

Beni uykusuz bırak sabaha kadar,
gözlerim şişsin ama,
bugün gel, yeter.