Baban Nasıl Şiiri - Hatice Türkmen Yurts ...

Gecenin bir yarısı yoğun bakım kapısında
çaresiz beklemenin adını umut koydum babam…

Her kapı gıcırtısında bölündü uykularım.

Gözlerim
koridorun kısık lambaları kadar yorgun.
Doktorların yüzünde ezberlenmiş sessizlik,
Her açılan kapıda kalbim yerinden koptu.

Adını anınca titredi dudaklarım,
“İyileşecek…” dedim, önce kendimi avutdum.
Saatler duvara asılı kaldı on dört gece,

Ne sabah uğradı içime,
ne uyku uğradı.
Senin bir nefesine bağlıydı dünyam,
bir makinenin sesine hayatımı adadım.

Anladım babam,
bazı acılar insanın dizlerini değil,
sessizliğini çökertirmiş…
Ve insan en çok
“Baban nasıl?” sorusuna susarken ağlarmış.

Hatice Türkmen Yurtseven

25 Mayıs 2026