Babam Ve Annem Şiiri - Muzaffer Uzunkaya

Bir köy vardı sisler çökerdi dağlara,
Kuş sesleri yayılırdı bağlara,
Gönlüm şenlenirdi çocukluk çağlarda,
Annemle babamın gölgesindeydim.

Babam bir çınardı köyün başında,
Hikmet taşırdı her bir yaşında,
Bereket bulunurdu ekmeğinde aşında,
Dede Korkut gibi söz söylerdi.

Gece ateşinde anlatır destan,
İbret alırdı dinleyen insan,
Hak yolunu gösterirdi her zaman,
Gönüllere nurdan iz bırakırdı.

Berberdi bazen, bazen marangoz,
Demir döverdi yorulmadan pek çok,
Eline yakışırdı her türlü iş güç,
Alın teri onun sermayesiydi.

Çeliği işlerdi sabırla ince,
Helâl lokma girsin diye evine,
Emek nakşolmuştu her bir sevince,
Çalışmak onun en güzel huyuydu.

Trabzon'dan Samsun'a yıllar boyunca,
Güzel koku taşırdı geçim uğruna,
Alın teri katardı kazancına,
Rızkı için durmadan yürürdü.

Annem bereketti evin içinde,
Rahmet gibi gezerdi her biçimde,
İşten geri durmaz en dar gününde,
Yüzünde şikâyet görünmez idi.

Bahçe işler, tavuk bakar usulca,
İnek sağar sabah akşam boyunca,
İğne tutar geç vakitler olunca,
Boşa geçen bir günü yok gibiydi.

Bir lokmayı bölüştürdü bizimle,
İğne tutmuş mahir elleriyle,
Duaları yükselirdi özüyle,
Evimizin kandiliydi annem.

Babam derdi: "Doğru yoldan ayrılma,
Hak bildiğin yoldan geri durma,
Yalan ile kirli mala aldanma,
İnsanlığı önde tut evlâdım."

Bu sözlerle yürüdüm ömrümce ben,
Kimi zaman sevinç kimi zaman elem,
Nereye varsam yaşadı izleri hep,
Yolumu aydınlatan kandil oldular.

Ne servet bıraktılar ne de altınlar,
Ardında kaldı nice güzel anlar,
İyiliği öğreten kutlu zamanlar,
Asıl miras onların ahlâkıydı.

Şimdi akşam iner sessiz köyüme,
Hatıralar gelir oturur yanıma,
Bir ses düşer yorgun gönül bağıma,
Babamın öğüdü, annemin duası.

Çekiç sesi duyarım bazen gecede,
Bir dikiş izi görünür perdede,
Yaşıyorlar hâlâ hatıramda yine de,
Sevgiyle kurdukları yuvamızda.

Rabbim rahmet eyle annem babama,
Nurlar ihsan eyle kabir yurduna,
Beni de eriştir bir gün yanlarına,
Âmin desin okuyan her gönül.

09.10.2026
Kuşluhan köyü
Bulancak/Giresun