Babam Hayat Şiiri - Veysel Sari

Alnındaki çizgilerde birikmiş kırgınlıklar,
Ellerin, nasır tutmuş bir coğrafya gibi sert...
Sen sustun mu, sanırsın dünya durur,
Konuştun mu, sesinde bin yıllık bir gurbet.
Hayatı bir tütün tabakası gibi cebinde taşıdın,
Kimi zaman boşaldı, kimi zaman acıyla doldu;
Ama sen o başı dik yürüyüşünden,
Zerre taviz vermedin, ömrün böyle soldu.
Bilirim baba;
Senin sevdan sessizdir, gürültüye gelmez.
Gömleğinin yakasında hep o emek kokusu,
Yüreğinde ise kimsenin bilmediği o ince sızı...
Bir ekmeği bölerken bize gösterdiğin o şefkat,
Aslında hayatın zulmüne karşı çektiğin en büyük restti.
Biz sıcak yatağımızda rüyalara dalarken,
Senin uykuların, ekmek kavgasının nöbetindeydi.
Sen ki, fırtınaları ceketinin içinde söndüren adam,
Hangi zorluk kapına dayansa, "eyvallah" demeden göğüsledin.
Diz çökmedin karanlığa, boyun eğmedin namerde,
Bize dürüstlüğü bir ekmek gibi, sıcak sıcak yedirdin.
Kimi zaman bir sürgün gibi yalnız kaldın kendi içinde,
Kimi zaman bir ordu gibi kalabalıktı sabrın.
Sırtındaki yük dünya kadardı ama,
Bir gün bile "yoruldum" demedi o asil kahrın.
Şimdi baksan aynaya, yorgun bir ihtilal gibisin,
Dağılmış saçlarında beyaz bir hüzün.
Bize dik durmayı, eğilmemeyi miras bıraktın,
Sırtımızdaki o sarsılmaz dağ, senin yüzün!
Varsın dünya dönsün bildiği gibi,
Varsın rüzgarlar tersten essin;
Sen bizim en onurlu kavgamız,
Sen bizim bitmeyen, o en yanık türkümsün...
Varsın birileri saraylarda, sofralarda övünsün,
Bizim en büyük servetimiz, senin tertemiz adındır.
Bir gün tarih yazılırsa eğer dürüstlük üstüne,
İlk cümlesi senin o yorgun, o koca adımlarındır.
Ah benim emekçi babam,
Yüreği gökyüzünden geniş adam!
Sen yürüdükçe yollar utanır,
Sen güldükçe kışlar bahara yaslanır.
Hakkındır bu hayatın her bir zerresi,
Çünkü sen, bir ömrü başın dik, onurunla yaşadın.