"Babam" dedi,
İki damla yaş süzüldü
Gözlerinden.
Babam...
Kuşları kanatlarından tutup
Gökyüzüne bırakan adam.
Bir zamanlar
Bahçesi bahar olan,
Yüreklere çiçekler açtıran,
Sevgisini esirgemeden sunan
O büyük adam;
Babam.
Ya şimdi...
Dilinden
Yalnızlık türküleri düşmeyen
Kimi zaman da
Uzaklardan gelen bir düş gibi
Sessizce fısıldayan
Beni ben eden,
Yolumu aydınlatan,
Ömrümün en büyük çınarı;
Babam.
Adnan Deniz
Kayıt Tarihi : 21.06.2026 09:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!