tren kara tren..her tünelli geçerken..nasıl kanlar burnumdan..
fıskırırdı be oğul..
ekmek fırını gibi sıcak olan ocagina kömür mazot ata ata..yazin o sıcagindaa..sanki ben 1000 defa kebap piştimde piştim..be oğul..
tünellere her girişimde..korkardim..artik evlat..eski kara trenler..böbreklerimide..götürdü be evlat..be oğul..
emekli oldum belki oğul..ömrümü verdim ruhumu verdim..canimi verdim..ben bu yollarda be oğul..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta