Baba Ben Yoruldum Şiiri - Fatima Ahmet

Bilmiyorum... Seni çok özlediğim için mi, yoksa kendime ve sevdiklerime yetmekten yorulduğum için mi,
gözüm de ruhum da hep seni arıyor.
Bazen duygularımın fısıltısını bile duyamıyorum.
Ne hissettiğimi anlayamıyor, yavaş yavaş hissizleşiyorum.
Kalemim bile artık eskisi gibi bana ayna olamıyor.
Kaybettiğim parçalarımı yenileriyle tamamlamaya çalışırken ne kadar zorlandığımı bir ben biliyorum.

Aklım, düşüncelerim, hayallerim ve duygularım donuyor; sanki hayat bana sürekli "hata" veriyor.
İşte tam o an, bir tek seni hatırlıyorum, Babam...
"Ya düşersem, beni kim tutacak?" diye düşünüyorum. Sonra seni, zihnimde çizdiğim bir baba karakterine yerleştiriyorum;
Her zaman evladının yanında olan,
Sevgisini, şefkatini ve desteğini esirgemeyen bir baba... Ama o hayalle gerçeğin arasındaki uçurum, bağrımda kor gibi yanıyor.
Öyle işte Babam...
Kuş kanadına yükleyip yıldızlara satırlar bıraktım sana. Ne olur, oku onları...
Çocukluğumda beni ihmal ettiğin gibi, bari satırlarımı ihmal etme.
... FATİMA AHMET..
23:47