Hani bir an vardır,
İnsanı derinden bir düşünce alır.
Uzaktan gören ‘nedir bu düşünce’ diye merak eder ya,
İşte o an içinden bir ses BABAMI özledim der.
Onun kirli sakalını, kaşırken çıkardığı sesi.
Onun o acısıyla gülüşündeki sevinci,
Senin sevincine bir çocuk şenliği katışını.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta