Aziz ve Aciz Şiiri - Dr Yusuf Polat

Şu solgun nadasa bırakılmış topraklarda
Su hiçbir zaman tek başına yaşamadı
Kimi zaman
Zengin hanesinde bir saksıda
Kimi zaman
Köylü tarlasının toprağında
Hayat kattı umut dağıttı sahipsiz yarınlara

Bulutta hüzün, yağmurda gözyaşı oldu
Ayrılığın acısını gizlemek için
Çılgın nehirlerde yatağına sığmayan
Bulanık sel oldu
Göklerle el ele verip kar oldu aklandı
Damladan ummana ummandan damlaya
Özünden vazgeçmeden
Yer ile gök arasında hep dolandı durdu

Zamanla yer altındaki yerini ev içlerinde
Musluklara bıraktı
Tüm cömertliği ile insanlığa hizmet etti
Çay oldu yudumlandı
Tencerelerde aşa eşlik etti pişirildi
Yokluğunun en acı yeri iftar sofralarında
Ağızlardan dua olarak gönüllere serpildi

Gün geldi anladı hesapsız fazla varlığın
Aslında yokluğa yol aldırdığını
Kendi azizliğinin acizliğe dönüştüğünü
Takıldı bir rüzgâr eşliğinde
Yolunu kaybetmiş bir bulutun peşine
Cebinde gökkuşağı yağmur eşliğinde
Yağdı kıymet bilen diyarlara
Şükür hala yağmıyor tek başına denizlere