Aziz'e Son Mektup Şiiri - Nuray Yay

Sırat'tan düşmüştü çağımız
Suratsız, çelimsiz, yamuk burunlu
Küfürbaz umutlar çepeçevreydi Aziz
Ben
Nuh'un gönderdiği üçüncü güvercindim
Yerde uzun sefalar sürer,
Savaş meydanlarında vurulup dirilirdim
Tar-u taze idi sahanlıklar,
Kan sürülürdü kanatlarıma
tutar,
Bir çocuk temizlerdi beni

Yayılıyorlardı Aziz
Bir kök gibi, bir küf gibi
Toprağına yabancıydı fidanlar
Toprağında kök salıyordu yabancılar
Ellerinde bağıran makineler
Vuruyordu sesleriyle kulaklarımızı
Kurşuna diziliyordu "isyancılar"

Kravatlı maymunlar
Kelime giydiriyorlardı cesede
Ceset çıplak
Ceset küçük, ceset okullu daha
Ceset on altısında Aziz
Daha on altısında
Kurşun doğruyordu göğsünü
Bu da suratsız, çelimsiz,
Yamuk burunlu bir acı
Yerde gökte bir Tanrı aranıyordu gözleri
Sarardıysa benzi eski kâğıtlar gibi
Kim hayra yora?

Nasıl da dinlerdik destanları
Boynumuz doğrulurdu kuğular gibi
Onurla bakardık camlar ardına
Törenler, şenlikler...
Toy destanın halk kanı içtiğini
İdrak ettiğin gün
Sen kaç yaşında idin Aziz?

Bıçak bilek damarımla sevişiyor
Konuşmak ne mümkün
Yüreğim şerit şerit çapalanıyor Aziz
Şerit şerit kan akıyor elbiseme
Ben de zalim
Bencil ve yamuk burunluyum
Ben bugün
Her günkü gibi inançsızım Tanrı'ya

Sırat'tan böyle düşmüştü çağımız
İntiharlar, soykırımlar ve sevimsiz suratlar
Haktı