Azat Edin Beni Şiiri - Eza Ak

Artık inanmıyorum sana, yalancısın.
Herkesi kandırabileceğini sanırsın.
Doğru, başardın; beni kandırdın.
Vahşi bir hayvan gibi kalbime saldırdın.

Senden beklemezdim bana bunu yapmanı.
Oysa ne mahmur bakardı gözlerin,
bir hoş eder, güldürürdü bu canı.
Yalanmış, bıçakmış, acıymış sözlerin.

Nasıl kıydın içimdeki sana?
Geceleri hırkanla uyurdum.
Ne güzel hayaller kurdum.
Sen ise acımadın bana.

Artık sevmiyorum seni.
Yalanlarınla seni baş başa bırakmak istiyorum.
Ben suçluydum, kötüydüm; kabul ediyorum.
Ama ne olursa olsun, seviyordum seni.

Yanında bir oğlan var şimdi,
benden boylu poslu, belli.
Benden de iyi biri herhalde, belli.
Sen de yanına ne de yakışırsın şimdi.

Ben ölmüşüm, kalmışım; kime ne?
Alıştık tabii bir kere acıya, kedere.
Yükleyin sırtıma, taşırım, değil mi?
Kambur kaldım, tuttum iki büklüm belimi.

Yaslandım bir duvara, bağırmak istercesine.
Kızdım Rab'be, baktım semaya, o boğuk göğe.
Benim yüzümden miydi bu gidişin,
yoksa aldatıldım mı? Vay anasını, böyle işin.

Nasıl severdim seni, öyle masum.
Kötüydüm belki, fakirdim belki.
Evimin içinde yarısı erimiş bir mum.
Sen de ol isterdim karşımda, gelmezsin de belki.

Artık beni azat edin bu cehennemden.
Yorgunum, görmüyor musun?
Acılarımdan beslenip doyuyor musun?
Doğduğum için hesap soracağım annemden.

Bunu okursan bir gün eğer,
kurşun gibi o kalbine umarım değer.
Ben ölüysem bugün eğer,
sebebi gözlerindeki o acı seher.

Artık sevmiyorsam seni,
sebebi ruhunun kirli olduğunu bilmemdir.
Aklımdan atıyorsam seni,
ölümü beklediğimdendir.

Seni severdim masumken,
beni sevdiğine inanırken,
elim elinde ısınırken,
güneş doğarken, zaman akarken, yaşarken.

Artık sevmiyorsam seni,
sebebi yalanın canımı yakıyor olmasıdır.
Ve gidip unutuyorsam seni,
canımın sende emanet kalmasıdır.