Azap Sana Haktır Şiiri - Kasım Kobakçı

Nihilism! Nihilism! Rien, hiçbir şey ve hiç!
Boşluktan doğan boşluk, her şey hiç, her şey hiç!
İlk kez gençlik deminde, o parlak düşlerle,
Gönül verdiğim ömrü, mânalı sandımdı...
Lakin perde inince, görünce gerçeği,
O dipsiz uçurumun, hâli beni yuttu!
Anlamsız döngülerin, seyri pek acıydı.
*
Lakin fâni bedenin, toprakla ahdi var.
Zaman, şu garip cana, zehirli bir pınar.
Evren denilen usta, ruha azap için,
Dünya mezar yolunu, önüme sermiştir.
Hiçbir şey bilmez adlı, o meçhul mimar da,
Umut denen illeti, kederin koynuna,
Kökten ve de tamamen, sessizce gömmüştür!

İnsan, gafletle yaşar; toprak, sessiz bekler;
Zaman, kemirip durur; değişmez kaide,
Aklın, çırpınır durur; yitik emareli
Ve,
Ve o karanlık sonun, soğuk meşalesi,
Şu çürüyen evrenin, o paslı çarkları,
Ezelden beri süren, bir yalan düşüdür.
*
Camus'dan uyumsuzluk, o saçma döngüler,
Cioran'dan çürümüşlük, o paslı zincirler,
Sartre'dan bulantılar, varlığın sancısı,
Schopenhauer'dan, o iradenin yası,
Umutsuzluk denilen, o çıkmazın dibi.
Varoluşun o derin, onulmaz yarası,
Beklenen o meçhulün, o mutlak sükûtu,
Ruhu ezen o kasvet, o gri bulutlar,
Aklın iflas ettiği, o çıldırtan anlar,
Topyekûn yok oluşun, o sessiz bestesi...
Doğumdan ta ölüme, virüs gibi inmiştir.
*
Bizde mânanın kulu, parlayan gözleri,
Mağrur duruşları ve sahte gülüşlerle,
Şu gaflet meclisinin, sâdık üyesidir!
Kaderin üç kuklası: Hırs, Öfke ve Kibir,
Hakikatin sesinden bî-haber, uzakta,
Ruhun sızısını, dindirmek için bence,
Şu fâni arenada, hiçliğin safında,
O kör kuytuda bekler, siyaha bürünmüş,
Hırs, o kanlı sahrada; Öfke, kül yerinde,
Nice umutları, boşluğa terk etmiştir.
*
Izdırap ustası ve kederli bir şair,
O kara karamsarlar, loncası namıyla,
Bakınca şu âleme, sönmüş o küllere,
Yazıp "Sıkıntı" adlı, o garip eserde,
Atınız bu hayatı, atınız sevici,
Görünüz o sondaki, mutlak tükenişi,
Diyerek ve not düşüp, o yokluk marşına:
Değil mi ki doğmuşsun, azap sana haktır!