Ormanlarımız yanıyor, zift kokusu, katran bağlamış ciğerlerim.
Sokağımdaki sarhoş kutuları,feryatlarımı dinleyen nerede mavilim.
Sabahımdaki siyah yaprağım, balili sarhoşluğuma yeşil kekiğim.
Bir nizamı hikmet, samanyolu, devinim alemlere bak ayyeşilim.
Ahlaksızlık, içki, kumar, arsızlıktan pare pare olmuş yuvalarım.
Alemin ömrü tükenmiş, tıkıyor, gecemdeki acılı havalarım.
Paranın insanı köleye koşturduğu, mezalimlik hiroşimalarım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta