Ayrılık Şiiri - Umut Baltacı

Koşuyorum sana doğru uzatıyorum çelimsiz ellerimi
Her seferinde dokunacak kadar yaklaştığında tenine
Uyanıyorum rüyadan bitmek bilmeyen şu kabuslarıma
Gelme artık aklıma, yapma alışamıyorum yokluğuna

Rüzgarları dinmezdi bu şehrin bitmezdi fırtınaları
Sen gittin gideli yaprak bile kımıldamaz oldu
Kokunda küstü gelmez oldu hasret kaldı sol yanım
Fırsat varken doldurmalıydım iyice ciğerlerime

Yastığım soğudu odam suskunluğa boğuldu
Renklerim soldu, dudaklarımsa kurudu
Yüzümdeki çizgiler çoğaldı yol oldu ova oldu
Gözlerimin içindeki ışık karanlıkla kayboldu