Aynanın Ertesi Şiiri - Şevval Özyıldırım

Her sabah yüzümde bir hüzünle uyanıyorum,
Aynanın karşısında kendimden utanıyorum.
Herkes güzelliğimden söz ederken sessizce,
Bir bigâne gibi bakıyorum kendi gözlerime.

Başkalarının yüzünde bahar, bende hazan saklı,
Her tebessümümün ardında bir keder asılı.
Güzellik, uzaktan seyrettiğim bir saray misali,
Ben kapısında unutulmuş, isimsiz bir yabancı.

Ne giysem üzerime, ruhumda bir yas kalıyor,
En parlak aynalarda bile gölgem yeis oluyor.
Fotoğraflarda karanlıklara saklıyorum kendimi,
Başkalarında gördüğüm güzellik eziyor içimi.

Belki bir gün diner kendime duyduğum bu kin,
Belki gözlerimde doğar hiç tanımadığım bir gün.
Ben herkesi güzel bulurken bu koca yeryüzünde,
Kendime yeniliyorum, aynanın her dönüşünde.