Aydınlansın Doruklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Varlığım aşsaydı bol,
Tutsaydım ulu tek yol,
Çiğnerdim tapınağı,
Düşseydi bana, sağ kol.
*
Ateşler versem bile,
Dönüşse hepsi küle,
Hıncımı bastırmadan.
*
İblisler yarasalar,
Durmadan kan kutsarlar,
Defolup gitsin cani,
İnce kopsun tasalar.
*
Arınsın yüce belde,
Temizlensin her il de,
Aydınlık dolsun başa.
*
Mazlumu yutanlar kör,
Her yana, saçılır kor,
Vicdanlar pas tutmuştur,
Zulmün çilesi, çok zor,
Devrilsin dev kuleler.
*
Kararmış sokaklardan,
Çekilin duraklardan,
Kötülük silinmeli,
Uzaklaşan halklardan.
*
Genç beyinler, kan ağlar,
Günahlar, kurdu bağlar.
*
Lüks evler bahçesiyle,
Bezenmiş sahtesiyle,
Zalim soylular yürür,
Zenginlik maskesiyle.
*
Sızlanma hiç boş yere,
Vurma yüzü mermere,
Gerçek inanç kalmadı,
Kan sıçradı minbere,
Timsah yaşı, boş yere.
*
Fırsat geçse elime,
Girmem sahte iklime,
Düşmanım, zalim güce,
Gerek yoktur alime.
*
Parçalarım tahtları,
Yırtarım tüm bahtları,
Hiddeti susturmadan.
*
Nefret kusan yılanlar,
Hakikati çalanlar,
Terk olsun o meydanlar,
Geride hep yalanlar.
*
Ülkemiz aydınlansın,
Zalim kana bulansın,
Zafer bulur haklılar.
*
Garibi ezen ayak,
Yediği, hep kör dayak,
Bedel öder yetim bak,
Yoktur uykuya yatak,
Çöksün her bir saray hak.
*
Paslı düşüncenizden,
Karanlık gecemizden,
Uzak dursun çocuklar,
Vahşi bilmecenizden.
*
Güzelleşsin ufuklar,
Aydınlansın doruklar.