Ayda Yaşayan Adam Şiiri - Zafer Unsal 2

Ben Ayda yaşayan bir adam ,
Bir yanımda dünya ağlar,
Bir yanımda susar gökyüzü.
Kimse bilmez hangi geceden karanlığından,
Hangi yaranın kabuğunda saklı
Bu kadar şiirin sızısı...

Ben kendime bir kulübe yaptım,
Dünyanın yetişemediği bir yere,,
Ay'ın öteki yüzüne kurdum evimi.
Kapısını açık bıraktım bütün kırgınlıklara,
Eşiğine bir parça merhamet koydum,
Belki yolu düşer diye
Kalbi üşüyen birinin...

Duvarlarım taştan değil,
Yarım kalmış vedalardan örülü.
Penceremde bir annesinin sesini özleyen çocuk,
Çatımda yuvasını kaybetmiş bir kuş,
Ocağımda kimseye anlatamadığım
Bir ömrün külleri durur.

Ben geceleri yıldız saymam,
Yeryüzünde kaç insan yalnız,
Kaç kapı yüzüne kapanmış,
Kaç yürek sessizce parçalanmış,
Onları sayarım.
Her yıldız kaydığında
Bir dilek tutmam kendime;
Birinin duasına karışsın isterim sesim,
Bir yetimin sofrasına düşsün ekmeğim,
Bir ihtiyarın kapısını çalsın şiirim,
Bir terk edilmiş kalbin içinde
Yeniden çiçek açsın sevgim.

Duvarlarında asılı, hiç gerçekleşmemiş düşlerim ,
Tavanından sarkıyor söyleyemediğim sözlerim.
Bir köşede annemin sesi, bir köşede eski ben,
Bir de kimseye anlatamadığım yaralarım var benim.
Ben öyle büyük şeyler istemedim hayattan,
Biraz vefa, biraz huzur, bir parça insanlık…
Bir el omzuma değsin, “Yoruldun, gel otur,” desin,
Birazcık dinleneyim.....

Ama insanlar geçtiler kapımın önünden,
Kimi gölgemi çaldı, kimi ekmeğimi elimden.
Ben yine de kimseye karanlık dilemedim,
Kendi gecemde üşürken başkasının ışığını hiç söndürmedim.

Şimdi Ay' daki kulübem de sessizce yaşarım,
Kendi küllerimden kendime bir yuva yaparım.
Ne kapımı çalan var ne hâlimi soran,
Bir tek yıldızlar bilir, içimde kaç çocuk ağladığını.

Ve sorarlarsa bir gün, kimdi bu kulübede yaşayan bu adam?
Bir ömür kendine yer arayıp dünyaya sığamayan…
Sevilmek için değil, sevmek için yorulan,
Kırıldığı hâlde başkasını kırmaktan korkan…
Kendi karanlığında yaşayan bir adam dersiniz,
Başkalarının gecesine ışık olmak için…
Ay'da yaşayan bir adam...