Ayasofya'nın Çağrısı

Görkemli duruşu vurur yüzlere,
“İstanbul’un tek hâkimiyim” der gibi.
Sessizce bakarken şu fani bizlere,
Şehrin üstünde bir koca çınar misali.

Fatih’ten uzanan kutsal bir eldir,
Bize emanettir asırlar boyu.
Taşında yankılanan koca bir seldir,
İnsanlığa sunar o derin buyruğu.

Görseniz yorulmuş bir insan gibidir,
Yılların yükünü taşır sırtında.
Gelenler fani, o hep baki gibidir,
Dersi öğütler her bir taşında.

Dile gelir sanki, uyarır bizi:
“Zaman geçicidir, mağrur olmayın!
Benden öğrenin siz bıraktığınız izi,
Dünyanın süsüne kanıp kalmayın.”

Başka Ayasofya yoktur dünyada,
Emanete sahip çıkmak gerek.
İnsan ders almalı geçen zamandan,
Şu fani alemde doğrulmak gerek.

Gözümüz gibi biz sahip çıkalım,
Dününden ders alıp yarına bakmalı.
Tarihin sesine kulak verelim,
Bu yüce mirası dik tutmalı.

Emin Sultan der ki; bakıp da geçme,
Taşın feryadını duymak gerek.
Emaneti çiğneyip batılı seçme,
Ecdadın izinden gitmek gerek.