Ay'ın Kederi Şiiri - Gülcan Arıkan

Geceydi,sabah olmamıştı henüz
Ay dertliydi,ay sitemli
Neden bu kadar çok katlı yapıyorlar evleri
En yükseği bile yetişemiyordu oysa ona
Onun tahtı en yukarıda,
en tepedeki onun evi...
Kuşlar da yetişemiyor oraya,
uçurtmalar da...
Bir de uçaklar var mesela
Bütün dünyayı geziyorlar
Ulaşıyorlar da heryere
Bir tek Ay'a ilişemiyorlar
Ayın evini en yukarıya yapmışlar...

Geceydi,sabah olmak üzereydi
Ay dertliydi, ay sitemli
Neden bu kadar çok katlı yapıyorlar evleri
Ay endişeliydi,ay kederli
Yağmur yağsa,kar yağsa bile
Bu betondan dünyanın üzerine düşer mi
Bir avuç toprak bırakmadı kurnaz insan,
Bir merdiven bulsa gökyüzüne tırmanan
Ay da yerinden olur yıldızlar da o zaman
Bir de bulutlar var,
"Ağzı var dili yok" bulutlar
Bakmayın sessiz durduklarına
Bulutların kumbarasında
Dünyadan arttırdıkları,
Bulutların heybesindeki yağmur değil
yüz yıllık acıları...

Geceydi,sabah da oldu sonra
Ay hâlâ dertli,ay hâlâ sitemli...
Bir de bulutlar var,
Bir dokunsan yanlışlıkla
Hiç durmadan yağarlar,
Hem insana,hem toprağa hem de göklere ağlarlar...