Ay gülü Şiiri - Ebru Karakaş Zorligue

Aşk,
nesilden nesile; şiirden gazele, türküden masala
bitmek bilmeyen o yolun yoldaşı…
Ertelendi, erdi, eridi—
bir ay gülü sayenizde bayım ,bir ayazın sevdasında .
Gaznelinin fermanındaki o aşk gibi,
Ayaz’ın mührü saçlarımda.

sen yol—
aşk ise o yolun yolcusu…
Aynı yolun iki ucundan
yürümeye başlarsak eğer,
belki kutsanır sevgimiz.
Tüm hikâyelerden geçip gelen zaman,
bu hikâyenin en sabırlı bekleyeni,
en vahşi atın sırtında şahlanan kahraman gibi gururlu...
Bazen neşeli, bazen öfkeli,
bazen suskun—
meczup sözlerin ardına gizlenen ben;
bir hece, bir gece,
bir serçe kanadında saklı bir sır gibi.
Sen—
Varoluşçuluğ’un kaderle sınanan düşüncesi gibi,
biraz akıl, biraz yazgı…
hayallerimdeki adlı kahraman.
İbreti âlem için yazılmış bu şiirde,
sen!
yedi kader, yedi çeşme,
yedi uyur şaşkınlığında bir sır…
Ve ben…
Ve ben ...