Ay Şiiri - Yorumlar

Gecenin o kapkara, dipsiz kuyusunu tek bir hüzmeyle yıkayan aya sormazlar mı;
Hangi büyük adanmışlıkla, hangi sessiz yeminle sürdürür yüzyıllardır bu gizemli motivasyonunu?

Altın bir güneşin doğuşuyla uyanır herkes; sokaklar taşar, kahkahalar yükselir ve gürültülü bir hayat akar kendi yolunda,
Oysa ay; tüm kalabalıklar elini eteğini çektiğinde, o zifiri karanlıkta tek başına kalmış, unutulmuş olanın yegane rehberidir.

İnsan hep parlamak ister kesintisizce, oysa durmadan ışımak değil mucize;