Ay Şiiri - Adem Kemahlı

Gecenin o kapkara, dipsiz kuyusunu tek bir hüzmeyle yıkayan aya sormazlar mı;
Hangi büyük adanmışlıkla, hangi sessiz yeminle sürdürür yüzyıllardır bu gizemli motivasyonunu?

Altın bir güneşin doğuşuyla uyanır herkes; sokaklar taşar, kahkahalar yükselir ve gürültülü bir hayat akar kendi yolunda,
Oysa ay; tüm kalabalıklar elini eteğini çektiğinde, o zifiri karanlıkta tek başına kalmış, unutulmuş olanın yegane rehberidir.

İnsan hep parlamak ister kesintisizce, oysa durmadan ışımak değil mucize;
Bazen gölgeye çekilmek, bazen eksilmek ama o ritmi hiç kaybetmemektir döngünün ta kendisi,
Tıpkı bir kalbin yaşatmak için önce daralıp sonra genişlemesi, o göğüs kafesinde durmaksızın, durmaksızın atması gibi...

Kim bilir gökyüzünün bu zamansız ve kadim takviminde kaçıncı döngünün, hangi görünmez kırılma noktasındayız şimdi?
Bu gece başımı kaldırıp baktığımda, onun bin bir çehresinden acaba hangisiyle yüzleşiyorum şu anda?

İçimdeki o tanıdık sızıyı dinliyorum; bir yanım ışıkta, bir yanım koyu bir gölgede,
Hiç sormasalar da bana, ruhumun derinliklerinden gelen o sesle biliyorum, bu gece ben yarım...

Yukarıda, o uçsuz bucaksız siyah atlasın üzerinde, bana kendi kaderimi fısıldayan koskoca bir ayna var;
Gözlerimi yukarılardan ayıramadan, o teselliye sarılarak apaçık görüyorum, bu gece ay yarım...