Küçük Bir Işık Şiiri - Serpil Koçar

KÜÇÜK BİR IŞIK

Bu gece kalemim üşüdü,
Adını yazarken titredi ellerim.
Duygularım terk etti beni,
Ruhum buz tuttu yokluğunda.

Gökyüzü küsmüş bana,
Ay somurtuyor, yıldızlar göz kırpmıyor.
Koca bir sessizlik sarmış şehri,
Kayboldum, yolumu bulamıyorum.

Bir ateş böceği bozdu sessizliği,
Etrafımda dönüyor dans ederek.
Sanki bana bir sır fısıldamak istercesine,
Öyle umutlu, öyle küçük, öyle cesur…

Döndü, döndü, döndü ve sonunda
Usulca avuçlarıma kondu.
Işığıyla ısıttı üşüyen gecemi,
Belki de beni güldürmeye çalışıyordu…

Küçük ışığında karanlığın kayboluşunu gördüm,
Her titreyen ışığında bir tebessüm saklıydı.
Sessizliğimden çalınan o minicik nefes,
Unuttuğum umutları yeniden fısıldadı bana.

İşte tam o anda,
O minicik ışığın içinde yeniden buldum
Kendimi ve kaybolmuş bir parçamı.
Bir ateş böceğinin kanatlarında
Yeniden doğdu içimde umut.

Sessizliği yırtan bir ışık gibi,
Karanlığın içinden süzülen bir dua gibi…
Usulca,
Ben yeniden aydınlandım.