Avcı Şiiri - Mehmet Ata Günal

Uçtum heybin dağında, özgür bir rüzgâr gibi
Bir feryat koptu uzaktan, dumansız, tarifsiz
Sandım ki benim gibi yaralı, yapayalnız
Acıdım, kondum yanına, başladım sormaya:

Sesin ne güzel, neden yalnızsın?
“Benim işim bu,” dedi, “doyuranı doyururum”
Ve başladı ötmeye…

Güzel sesine kandım, sustu aklım bir an
“Gel” dedi her seferinde, yaklaştım adım adım
Meğer bu davet bir tuzakmış!

Bir dal kırıldı ansızın
Başım döndü, gökyüzü sustu
Ayağım dolandı ipe, kanadım küstü

Özgürlük düşmüş avcının ağına
Ben ağlarken,
Yapayalnız sandığım
Güldü bana…