Avcı Şiiri - Yükselen Çınar

soğuk işliyor içime
bekliyorum o günü elim tetikte
bundan önce ne güzel beslendim
en şanslı olan tek insan olmak ne güzel
canavarı tek kurşunla vurucam
ne ihtişamlı bir avcıyım ben
her şey bana ait ben bir kahramanım
ne küstah bir iyi insanım ben

hep bir avcıydım baba
hep bir canavar vardı önümde benden kaçan
sonu gelmedi bu maceranın
işte orada canavar ve asıldım tetiğin soğukluğuna
şaka bitti patladı namlu tam şakağıma
yere serildim
canavardan sonrası da yokmuş
ama anladım canavar da yokmuş
ortada avcı da yokmuş baba

boşluk işliyor içime kaidesiz
kinimi de sorgulayamassınız
bu içimdeki kinimin anlamsızlığı da en büyük kinim
ya da en büyük sevdam
hiçbir yer çocuk kör sağır ağlıyor
bu kasıntısız halimin korkunçluğunun acısı
değiştirimezliğimin acısı ve anlatamazlığımın acısı
gözlerimden kan akıyor duracak gibi de değil
avcı hala yerde
ne ölü ne canlı
"ölseydim ya"
ölümün bile bir anlamı varken ölseydim keşke
şimdi yatarak ölümü beklemekten bir gaye de yok
bir başka çileye de gerek yok
canavarı içimde buldum onu alnından vurdum
kurşun beni delip geçti
canavarın kanınyla benim kanım karıştı tek bedende
canavarsız hayalsiz bir dünyaya açtım gözümü
kim ve ne pek anlamsız
ya şimdi baba bu avcı ne yapıcak