Umarsızca ilerleyen bir tren hayat,
Ruhumsa vagonlardan tek tek geçiyor,
Paslanmış demir raylarda,
Benliğimin en derinliklerinde, kaybettiğim kendimi arıyorum.
Hangi yola düşersem kazanırım,
Gerçekten atlamak mı gerekli şu uçurumdan,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta