Avare Şiiri - Mesut Çakırca

ben evsiz bir adamım
hiç bir yurdu
hiç bir yeri beğenmeyen
çalışmak ta bana böre değil
çeğrek asır çalışarak
kendime az da olsa
elime geçecek
parayı da elde etmişken
karnımı doyurmak yeterliydi
soğuk dondurucu
karavan gecelerimde
bir yorgan
bir battaniye
bir kaç da
yünlü kıyafetimle
azı çok yapar
insanların göremediği
o bakış açılarıyla yakalayamadığı
ayrıntılarlada
dünyamı evrene sığdıramaz
yerle göğü
sonsuzu bir kılar
zamansız ve mekansız yaşarım
zaman zaman
sokakdaki kaldırım taşlarına
kuş tüyü mindere otururcasına
kıçımı koyar
kağıttan fincanımla
yudumladığım kahvemi
dünyanın en güzel içeceği yaparım
millet içeride burgerlerini
ağızlarına tıkarken
ben dışarda restoran önünde
kaldırıma oturur
ne onlara gıpta ile bakar
ne de karınca yaşamlarına
kendimi ortak kılarım
mücadelemi yıllar
yıllar öncesinden
hayatı
yaşamı
kendimi bulma için harcamışken
şimdi işin keyfine
orası senin
burası benim
avare avare
dolaşırım
altmış yedilerde doğsamda
altmış yedilerdeki hippi olmayı
o zamanlarda nefes almayı
nudist olmayı
gölde çıplak kulaç atmayı
greteful dead ile dans etmeyi
soluklanmazcasına
doya doya öpüşmeyi
çılgınlar gibi sevişmeyi
benim için
avare bu şarkısı yapmalarını
bilseniz
ne de çok isterdim