Karlı dagları eritti,
himalayalardan erciyese.
tüm dilleri konuşan insanları dahi
eritti.
benmi erimedim,hemde nasıl.
ben...
işte nefes tükendi,
sonunda bitti ömür.
ellerim iki yanda,
başım sol yana dönük.
ALLAHIM huzurunda,
boynu bükük perişan.
Yağmur misali hep ıslanmaktı.
Aniden cıkısın kurtulusumdu
ne yağan yağmur var,ne de bir umut
Hoscakal bebeğim,hep hoscakalın
Bir mutluluktu,hep aranan o
bir kuş sesi gibi,
inceden inceye yankılanan.
biracı dalgası gibi yerleşen,
uzaktan yakına gelen
yüregimden yüregine yerleşen (EGER VARSA YÜREGİN)
feryadfın gizliden açıga çıkışında yok aydınlık,
annem içim yanıyor, resmine her bakışta,
lakin özlemin rüzgarı ruhumu yıkadıkça.
sana uzanan ellerim hep boşlukta kalınca,
sensizlik dünyasında gittikçe eziliyorum anam.
gece, agır sinsice çöküp yerleşince,
hep kışın başlar, tutkulu denen aşklar,
havadan mı, kardan mı, sisten mi belli degil.
belkide gecelerin çok uzun olmasından,
veya aşık olunacak yüregin yoklugundan.
bense hep yalnılıkla geçirdim o kışları,
her kes gibi benimde sevmek sevilmek hakkım,
ömrünün yollarına güller dökmek isterdim.
engel diye herşeyi çıkardın hep yoluma
sevda yollarımı hep neden kapattın kader.
yaz ayımı kış ayına çeviren hep sen oldun,
bu sevdayı terk edip aniden çekip gittin,
tüm yaşananları silip, bir meçhulde kayb oldun,
bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var derler,
gözlerimin gönlünde hatırı kalmadımı?
hani hiç tükenmeyip, yıllarca sürecekti,
yapraklar konuşuyor
kuşlar dinliyordu.
ayaklar sızlıyor
yollar inliyordu.
sesler karışıyordu agır agır
uzaklardan,
yagan yagmurlarmı
yoksa gözlerinden akan yaşlarmı.
rüzgarda uçuışan yapraklarmı,
yoksa kaderin bu hale getirdigi saçların mı.
parça,parça suya hasret toprakmı
yoksa sevgiyle yanan yüreginmi bu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!