Ateşten Beter Kara Sevda

İnsanlık nereye göçtü söylesin biri
kim susturdu aşkın o gür sesini
yâr dedim bülbülün dili de kesildi
aşkı bir ömre mi sığdıramadın

ömrüm güneşi sevginle doğuverdi
yeniden buldu aşk kendi nefesini
yâr dedim gönlüme bahar el uzattı
sığdırdık ya sevgiyi koca bir ömre

ben seni kendime bir yazı sandım
sen beni bir günde silip savurdun
meğer kurduğum düş yalanmış sende
hayırsız sevdan umudumu söndürdü

ben seni kendime yârim bildim
seninle her sabah yeniden doğdum
meğer bu sevdaymış en güzel düşüm
aydınlık günlere umutlar ördüm

canını vererek ölümüne sev dedin
sevgili sevene bir emanettir dedin
en güzel günler heder olmazmış derler
insan kendini bile unuturmuş meğer

sevdan nefes gibi can verdi içime
ben sana koca ömrümü sundum
gözündeki ışık yol oldu geceme
yüreğimde sönmez bir çıra yaktım

kapılırsan dünyayı unutursun derler
aşk gözünü karartır yine sev dediler
uğruna düşünme can ver dediler
kara sevdada ölüm varmış meğer