Ateş Ve Toprak Şiiri - Serpil Koçar

ATEŞ VE TOPRAK

O, gökyüzünün asi yıldızıydı.
Hızlı yürür, düşünmeden sever,
Ateşle dokunurdu kalplere.

Ve bir gün,
Karşısına toprak kokulu bir kadın çıktı.
Sesi sakindi, bakışı derin…
Kalabalık bir sessizliğin içinden gelmiş gibiydi.

Ateş, onun sükûnetine vuruldu;
Toprak, onun cesaretine.
O koşmak isterken,
Diğeri, “Biraz dur, hisset,” dedi.

Biri rüzgârdı,
Diğeri kök.
Ama rüzgâr kökün etrafında döndükçe,
Toprak da ateşi korudu içinde.

Kavga ettiler, barıştılar,
Her defasında birbirlerini yeniden buldular.
Çünkü bilirlerdi;
Ateş toprağa değmeden ısınamaz,
Toprak da ateş olmadan can bulamazdı.

Ve sonunda öğrendiler:
Aşk, benzemek değil;
Birbirinin zıddında tamamlanmaktı.

Yorulmuşlardı…
Ateş yanmaktan, toprak susmaktan.
Birbirlerine dokunmadan bile
Aynı rüyayı görmenin yorgunluğuydu bu.

Ateş, bir gün dönüp baktı:
“Ne çok sevmişim seni,” dedi sessizce.

Toprak ise o sesi kalbinden duydu,
Çünkü hiç gitmemişti aslında.

Bir bakışta anlaştılar yeniden;
Özür dilemeden, açıklama yapmadan,
Sadece kalpten kalbe akan
Bir suskunlukla…

Toprak ateşe eğildi:
“Yak beni, ama unutma,” dedi.

Ateş fısıldadı:
“Seni yakarsam bile
Külünde kalırım.”

Ve o an,
Zaman durdu.
Ne geçmiş kaldı ne gurur.
Sadece iki kalp,
Bir sonsuzluk yeminiyle birbirine dokundu.

Artık ne ateş sönerdi
Ne de toprak çatlar…
Çünkü aşk emekle yoğrulmuşsa,
Kader bile önünde eğilirdi.