Aşkın Hüzünlü Yankısı Şiiri - Rasimin Gü ...

Aşkın Hüzünlü Yankısı

Süzüldüm gök katına altın kanatlarımla,
Yarıştım fırtınayla sevda atlarımla.
Gökkuşağı tülünden ördüm bin bir düşümü,
Kara yerlere gömdüm o şafak gülüşümü.

Aşk bir ılgın gülüydü gönlümün yaylasında,
Uykusuz bir uykuydu evdanın kuytusunda.
Meğer o narin dalın ucu zehirli okmuş,
Yüreğimin bağrında açtığı yara çokmuş.

Güneş benim yüzümde sarı çiçek açardı,
Gözlerimin ferinden göğe ışık saçardı.
Şimdi kurşun bulutlar çöktü yarınlarıma,
Kederden setler çektim gönül akıntısına,

Gözyaşım ulu ırmak bendi yıkar da gider,
Bu hüzünlü özlemin canı yakar da gider.
Seni anmak içimde bir şimşek çakımıdır,
Sensizlik karanlığın ruhuma akımıdır.

Hasretin közlerinde kavruldum yanık yanık,
Yalnızlık rüzgarında savruldum sanık sanık.
Gelişin bir muştuyla dolsun can özlerime,
Süzülelim yeniden en yüce göklerime.

Bir gün dönersin diye gün sayar bu özleyiş,
Yaramı sarar elbet bendeki o gözleyiş.
Göğün en uç katına kuralım tahtımızı,
Işığa boyayalım bu kara bahtımızı.