Siz hiç ruju silik sesiyle bir kadını gülü solan ilk yapraklarıyla konuşurken görmediniz mi? Bayım nasıl görmezsiniz! Sabahattin Ali okudu şimdi rafa kaldırıyor, işte tam orda sallanan sandalyesi ve sol elinde kahvesi ile..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta