Aşk, insana hem en çok sevinci hem de en çok yükü getirir.
Bir gün kalbinizi hafifletir, ertesi gün taş gibi ağırlaştırır.
İnsan bazen sevdiği için gökyüzüne bakar ve dünyanın bütün yükünü sırtlanabilecek kadar güçlü hisseder ama ertesi sabah aynı gözler, uykusuzlukla kızarır.
Aşk, aklın terazisine gelmez.
Kimi zaman bir bakış, yüz kitaplık bilgeliği unutturur.
Bunu zayıflık saymak insana haksızlık olur;
çünkü biz, aklımız kadar kalbimizle de varız.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta