Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
kutlarım değerli üstadımı
çok güzel çok hoş keyifle okudum yüreğine sağlık kutlarım bülent bey 10 ant
Şiirdeyim..
Değerli Kardeşimi ve şiirini bir kez daha kutlarım..
'Sen varsan kıyamet, kopsa ne olur
Kapansa gözlerim, gözlerin kalır
O son söz aklımı, başımdan alır
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler, tükensin solsun... Mustafa Bay, 'ZEYBEK HOCA'
Ne güzel şiirdir bu böyle... Bülent Arkan Kardeşimin yazdığı gibi şarkı olmaya namzet... Güfte hazır, bestecisini bekliyor...
İçten tebrik ve hayranlıkla Bülent.. Nicelerine Kardeşim..'
ask olsun okurken kenımı güzel bir ask masalının içinde buldum yureğine sağlık tam puan antoloji diyor selamlr yolluyorum++
şiiri okurken huzur buldum tebrik ederim bu güzel şiiri ve şairi
Bülent Bey, sevginin büyüklüğü dizelerinizde kendini gösteriyor...tüm güçlükleri,derdi,belayı gögüsleyip sahip çıkmak ve öylesi bir sevgiyi yürekte taşımak her nefeste anmak ne kutsaldır..yürek sıcaklığında kutluyorum bu güzel şiirinizi ve sizi yüreğinize dert görmesi sevgiler.
Ele güne karşı ses ver bir ara
Sensiz divaneyim onmaz bu yara
Şaşırdım gideyim hangi diyara
Medet eyle medet ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler tükensin solsun....Ali Şahin
Çok güzel bir şiir değerli hocam ellerine yüreğine sağlık sonsuz saygılarımla kutlarım.
Harika şiirinize, bir dörtlük de benden gelsin, naçizane.
*
Sensiz hayat bil ki yaşarken ölmek
Kazındın yüreğe ne mümkün silmek
Atıldı kördüğüm boynumda ilmek!
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler tükensin solsun…..Metanet Yazıcı
Efkar uymaz sen var, iken yanıma
Dirhem dirhem zikreyledim kanıma
Sana gelen, gelsin, benim canıma
Medet eyle medet, ey yar aşk olsun
Aşk bahçende dertler, tükensin solsun
________ Sevginin büyüklüğü dizerde kendini gösteriyor ...tüm güçlükleri ,derdi,belayı gögüsleyip sahip çıkmak ve öylesi bir sevgiyi yürekte taşımak her nefeste anmak ne kutsaldır ..içtenlikle kutluyorum bu güzel şiirinizi ve sizi Bülent bey ,yüreğinize kaleminize sağlık..Nicelerine ant10
Saygımla
Bu nefis dizelere muhatap olan şanslı insanda, kıymetli şairimin kıymetini bilmeli. Usta kalemi kutlarım
Bu şiir ile ilgili 47 tane yorum bulunmakta