Aşk İle Devrim Şiiri - Mustafa Çap

Çok kıyametler yaşadım, alışığım ölmelere.,
Diyarbekir'in bağrında büyüdüm,
Acıyla büyütür çocuklarını bu şehir,
Bir yanı umuttur esmer çocuklara,
Bir yanı kavgadır, her neye karşı direnmişse.
Seveceksem, burda sevmeliyim birini.
Burda aşklar bile devrim kokar.
Mesela karşıdan oturup hiç izledin mi Diyarbekir'i
Surlar barikattır etrafında,
Hiç bir tarih deviremedi
Heybetiyle karacadağ durur arkasında, kalkandır sırtına,
Kendini yaka yaka inşaa etti bu şehrin yeryüzünü.
Göğe bakan burçları vardır, gökyüzüne aşık.
Seveceksem, zaten burda sevmeliydim birini.
Burda sevdalar sol yanına düşer insanın.
Ve burda sevdim seni,
Mevsimlerden seni seçtim,
Kışında, baharında kabulümdür.
Bir devrimci için teslim olmaksa aşk,
Razıyım bu sevdaya, teslim oluyorum sana.
Kaybolacağımı bilsemde sana çıkardım yolumu,
Yol olacaksa ela gözlerin bana.
Ya aşk ile yürürüm yolumu,
Yada aşk ile deviririm sonunu.
Gamzende Diyarbekir'i görüyorum, can yakacak biliyorum.
Aynı şehrin göğü altında, aynı yıldızları izliyoruz.
Belkide dilek tuttuğumuz Yıldız bile aynıdır, kim bilir.
Sahi, neydi dileğin,
Mesela ben seni özgürce sevmeyi diledim
Neler kaybederim, umurumda bile değil.
Kabul edelim, ikimizde çok tufanlarda boğulduk,
Tükenmiş, yarım yamalak nefesle yaşıyoruz bu hayatı
Başkalarına göre hayat,
Bize göre değil fakat.
Göğsümüzde düğümlenmiş ciğerimize çektiğimiz her soluk.
Nefesini yüzüme bir tebessüm gibi dokundur şimdi,
Sen çatlamış dudaklarıma, usulca değdir parmak uçlarını.
Bende kalbine dokunayım,
İçime çekeyim bütün acılarını,
Tanrısı olmayan bütün dinleri inkar edercesine,
Aşk barındırmayan bütün sevgileri boykut edelim seninle.
Gerçi İnançlarımız bile Tereddüt altında,
Her adımımızda bin korku var aslında.
Devrim yollarını Gezmiş Denizler kurutuldu,
Koca bir Halkın İnan'dığı Hüseyin'ler asıldı çünkü.
Aslan gibi yüreğiyle Yusuf'lar öldürüldü.
Aslında önce bunu anlamalı,
Kim öldürdü onları,
Aşkmıdır her varlıkta ölümü hiçe sayan
Yoksa korkaklar mıdır aşka düşman olan
Kerbalada gördük asıl korkakları
Aşkı bilmeyenlerdi Hüseyin'e karşı cenge duranlar.
Keşke görseydiler,
Aşık olan ölmez mi aşığının yolunda.
Aşk yakmıştı zaten Hüseyin ve yoldaşlarını.
Ey sevgili,
Sen Diyarbekir, Diyarbekir'de Kerbeladır yüreğimde,
Aşığın maşuğuna kavuştuğu yerdir Kerbela.
Sen yağmurları yasaklanmış bir çöl olsan,
Ben bağrımdaki toprakları çatlatırım sana.
Sen aşksın, idamımdaki ip oldun boğazımda.
Ve ey sevgili, Sana ölmeyeceksem,
Kaypak sevdalarda heder olayım.
Kim olursan ol,
Ben sana meftun olurum,
Mevsimlerden hep kış olsan,
Ben sende donup kalırım,
Siyabend'in uçurumuna inerim, çiçek olup sana açarım,
Kays gibi çöllerde uyur Mecnun'un olurum.
Her yerde seni görür, sana koşarım.
Ve ey sevgili, Aslı ol istersen,
Ben Kerem gibi yanmazsam lânet olayım...