Aşk Benim Gölgem Gibi Şiiri - Şafak Bayrak

Aşk benim gölgem gibi,
Nereye gitsem peşimde.
Göğümden çekildiğinde güneş,
Karanlıkla iner üstüme.

Ben kaçtıkça uzayan,
Durdukça yanıma çöken,
Bir gölge bu…
Ne bırakır beni,
Ne de benden vazgeçer.
Bir ömrün sessizliğinde.

Aşk benim gölgem gibi,
Ben nereye, o oraya…
Bir sokağın köşesinde
Çocukluğumdan kalma bir akşam,
Bir pencerenin buğusunda
Yüzünün silik izi,
Bir yağmurun altında
Omzuma düşen yalnızlık eşsizliğinde

Aşk benim gölgem gibi,
Benden önce yürüdü bazen,
Bazen arkamdan geldi.
Ben karanlığa sığındığımda
O içimde bir ışık oldu.
Ben ışığa çıktığımda
Ayaklarımın dibine uzandı.
Gökkuşağı renginde.

İnsan kendi gölgesinden
Kaçabilir mi?
Ben kaçmaya çalıstım.
Şehirler değiştirdim,
Yollar eskittim,
Başka yüzlere baktım
Başka eller tuttum
Kendime yeni bir hayat kurdum
Sevgililer bahçesinde

Aşk benim gölgem gibi,
Beni benden iyi tanıdı.
Ben nereye gittiysem
O da geldi.
Ben sustuysam
O içimde konuştu.
Ben güldüysem
Gözlerimin ardında ağladı.
Ben “bitti” dedikçe
Bir yerlerden yeniden başladı.
Belki de aşk,
İnsanın kendisine söylediği
En büyük yalandır.
“Unuttum” dersin…
Ama gece olunca
Yastığının nemliliğinde
Bir isim dolaşır dudaklarında.
“Geçti” dersin…
Ama bir şarkı çalar,
Birden bütün geçmiş belirir,
Kapının eşiğinde.

Aşk benim gölgem gibi…
Bazen ay ışığında küçülür,
Bazen güneşte büyür.
Bazen ayaklarımın altında ezilir,
Bazen gökyüzüne kadar yükselir.

Aşk benim gölgem gibi…
Bütün mevsimlerde benimle.
Bir sebebe ihtiyacı yok.
Bir yaprağın düşüşünde,
Bir kuşun uzaklaşan kanadında,
Bir istasyonun boşluğunda,
Bir trenin gecikmiş düdüğünde.

Aşk benim gölgem gibi…
Bana kızgın değil.
Beni suçlamıyor.
“Niçin hâlâ seviyorsun?”
Diye sormuyor.
Sadece yanımda yürüyor.
Benimle yaşlanıyor.
Saçlarıma düşen beyazlar
Biraz daha derinleşiyor.
Nice yorgunluklar büyüyor gözlerimde

Aşk benim gölgem gibi…
Bir gün unutursam
Beni hatırlatacak.
Bir gün yorulursam
Omzuma yaslanacak.
Vefalı bir sevgili olup,
Belki
Ayaklarımın dibinde uzanacak.
Kimbilir beni sevecek ölümüne.

Aşk benim gölgem gibi.
Ben nereye,
O oraya.
Ben susarsam
O içimde.
Ben kaybolursam
O peşimde.
Ben ölürsem…
Belki gölgem kalır geriye.
Ve o gölgeye
Bir gün biri bakarsa
Sessizce şöyle der:
“Buradan bir âşık geçmiş…”
“Sevmiş…”
“Çok sevmiş…”
Sevdiğini
Ömrünün sonuna kadar,
Taşımış yüreğinde.