Aşıkane Şiiri - Emir Kerküklü

Aşkın ne zaman başladığını çoğu zaman yanlış yerde arıyoruz. İlk karşılaşmada, ilk heyecanda, ilk bakışta sanıyoruz onu. Oysa insanın içindeki sevginin gerçek ağırlığı, ayrılığın eşiğinde belli oluyor. Çünkü gitmek üzere olan birinin gözleri, söylemeye cesaret edemediği her şeyi anlatır.
‎
‎Bazen bir insan sana son kez bakar ve o bakış, birlikte yaşanmış koskoca bir ömrü içine sığdırır. İçinde söylenmemiş cümleler, yarım kalmış hayaller, biraz kırgınlık ve tarifsiz bir özlem vardır. İşte o an anlarsın; sevgi, yanında kalırken değil, senden uzaklaşmak zorunda kaldığında ne kadar direniyorsa o kadar gerçektir.
‎
‎Belki de aşk, birbirine ilk kez bakmakta değil; birbirinden ayrılırken gözlerini kaçırmadan bakabilmektedir. Çünkü bazı vedalar vardır, insan bedeniyle gider ama gözleri geride kalır. Ve bazı bakışlar, bir insanın seni ne kadar sevdiğini söylemesine hiç gerek bırakmaz.
‎
‎Ben inanıyorum ki insan, sevdiğini en çok kaybetme ihtimaliyle karşı karşıya kaldığında belli eder. Çünkü o anda hiçbir söz yeterli değildir, hiçbir bahane saklanamaz. Geriye yalnızca kalbin söyleyemediğini gözlerin anlatması kalır.
‎
‎İşte aşk biraz da budur; yanında olduğunda değil, senden uzaklaşırken bile sana dönüp bakmasından ne kadar sevdiğini anlayabilmektir.
‎
‎Aşk..
‎Aşk, göz göze geldiğin o ilk anda değil,
‎veda ederken gözlerinde saklıdır.
‎Çünkü insan, giderken gizleyemez yüreğini;
‎dudak susar, ama gözler bütün hikâyeyi anlatır.
‎
‎Bir insan senden uzaklaşırken
‎sana son kez nasıl bakıyorsa,
‎kalbinde sana ayırdığı yer de odur.
‎Kimi bakışlar bir ömrün özlemini taşır,
‎kimi vedalar yıllarca unutulmaz.
‎
‎Belki sevmenin en gerçek hâli,
‎elini bırakırken gözlerini senden ayıramamaktır.
‎Çünkü başlangıçlar herkesi yanıltabilir,
‎ama ayrılıklar insanın içindeki gerçeği ortaya çıkarır.
‎
‎Ben de seni,
‎ilk gördüğüm andan çok,
‎giderken ardında bıraktığın o bakıştan sevdim.
‎Ve anladım ki bazı insanlar
‎hayatına girmek için değil,
‎kalbine bir ömür yerleşmek için gelir.
‎
‎