Sensizliğin Senfonisi Şiiri - Faruk Yaşa

Gözlerimin kızıllığında bir akşamüstü,
yüzümü yıkayan dalgaların gürültüsü.
Baştan başa yalnızlık şu gökyüzü;
yine başlıyor sensizliğin senfonisi.

—

Beklemek nedir bilir misin:

Gökyüzünü görmeyen mahkûm gibi,
yağmuru bekleyen toprak gibi,
rüzgâra hasret yelken gibi…

—

Gözlerim seni ararken ufuklarda,
yüzüm gülmez oldu Ay’ın şavkında.
Ne yağmur söndürür içimdeki yangını,
ne güneş kurutur yüreğimdeki serinliğini.

—

Korkularımı dindirecek eşsizliğinle,
yüzümü güldürecek sevginle,
aşkımı alevlendirecek güzelliğinle…

Çık gel artık;
ö(z)lüyorum,
ismin son nefesimde…