Artakalan Şiiri - Faruk Yaşa

Bir pervânenin kanatları altında
yazıp çizeceğim
gidenlerden artakalanı;

hayatımın yangınlarını,
külün unuttuğu ne varsa.

Sonradan fark edeceğim belki,
bilmeden —

ömrümün ne kadarını
gidenlerin ardından
ateşe verdiğimi.

Daha ne kadar yanar
bu beden, bilmiyorum.

Bir daha kim gelir,
kimi el üstünde tutar
bu yorgun gönül?

Bilmem.

Ama huyudur gönlün:

gidenlerden kül saklar,
geleni
en derin yerinden sever.

Ve insan
ömrünü kimlere harcadığını
ancak geriye
kendisi artakaldığında
anlar.