Arşın Sızısı Şiiri - Salim Erben

Ne sarıkta keramet, ne cüppede hikmet var,
Vicdanı kurumuşun, gönlünde bir gurbet var.
Gülzar’ın gelinliği, kefen oldu erkenden,
Sürmeli’nin ahında, bin yıllık bir hiddet var.

Çocuk dendi, küçüktü; yusufçuktan farksızdı,
Dünya sustu o gece, gökyüzü de arsızdı.
Emanet denilenler, hıyanete dönünce,
Adalet kantarının, tartısı ayarsızdı.

Kimi aklın yitirmiş, hayalden atlar sürer,
Kimi mahpus damında, günleri dertle örer.
"İnsanlık" diyoruz ya, o en büyük maharet,
Zalimin sinesinde, kaya gibi kin biter.

Salim der ki;
Dert çoktur diyorsun ya, dert biter mi bu yerde?
Gülüşler asılıdır, simsiyah bir perdede.
Biz ne münafık olduk, ne katile yar olduk,
Hakkın sesi yükselir, elbet her bir seherde.