Arkadaki Çocuk
Bugün 23 Nisan…
Üç aydır hayalini kurduğum bayram.
Rüyalarıma giren,
hayallerimi süsleyen bayram.
Atatürk armağan etmişti bize,
eşit armağan etmişti…
Neden dede, neden
öğretmenlerim beni itip kakıyor?
Neden boyu büyük, yaramaz çocuklar önde,
neden ben hep arkadayım?
Başta öğretmenlerim beni anlamıyor,
arkadaşlarım beni anlamıyor.
Babam da gelmedi beni izlemeye, neden?
Arkadaşlarım oyun oynadı,
şiir okudu,
türkü söyledi…
Ya ben?
Neden Atatürk’ün resmini tutamadım,
neden bir pankartım yoktu?
Ah dede, ah…
Söyleyemediklerimi bir söyleyebilsem,
beni bir anlayabilsen…
Hani en arkalarda dururken,
neden beni öğretmen itti?
Neden ben ağlarken yalnızca sen gördün?
Hani beni kucaklayıp önde fotoğrafımı çekmiştin ya…
Neden ben yalnızdım dede, neden?
Dede, sen olmasaydın kim görürdü beni,
Kim silerdi yüzümdeki sessiz çözülmeyi?
Bayramdı ama içimde yağmur eksilmedi,
Bir tek sen tuttun elimden — iyi ki vardın dede…
23 Nisan 2018 – Lüleburgaz
Ömer Tural
Kayıt Tarihi : 7.12.2025 11:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yorum: Bu şiir, bir çocuğun gözünden 23 Nisan’ın heyecanını ve yaşadığı yalnızlığı anlatıyor. Atatürk’ün armağan ettiği bayramın sevinci ile okul ve arkadaş çevresinde hissedilen ötekileştirme duygusunun iç içe geçtiği bu eser, samimiyeti ve dürüst anlatımıyla okuyanı derinden etkiliyor. En arkalarda kalmış bir çocuğun yalnızlığı ve büyüklerine duyduğu güven, özellikle dedesi aracılığıyla yumuşatılıyor; şiir, hem hüzün hem de sevgi barındıran bir çocuk bakışını okura aktarıyor.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!