Giderken,
beyaz bir gül bırakmıştım sana,
taşıdığı en güzel hatıralarla.
Hiç dikkat ettinmi o beyaz güle?
Kirlenmeye başladı yavaş yavaş,
beyazlığından eser kalmadı,
içinde biten ben gibi!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




içli duygulu ve sitemkar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta